Ik keer maar gauw weer terug naar de huidige tijd en laat al die herinneringen maar een tijdje met rust; ik schrijf ze in ieder geval hier niet op. Het kan ook te gek worden, nietwaar?

.

Wat gebeurde er hier allemaal intussen? Allerlei heel gewone dingen dus.Er kwamen monteurs voor de wasmachine. Ik dacht eerst dat het getuigen van Jehova waren, omdat ze met hun tweeën zo braaf stonden te kijken. Nee, zij kwamen dus voor de wasmachine. Kwaster had al de juiste diagnose gesteld: de kraan was kaduuk. Gewoon een nieuwe kraan er even opzetten. Daarvoor moest ‘effies’ de hoofdkraan worden afgesloten. Tja, bij ons (in zo’n oude school) zit die buiten in een put, waar onze buurman juist voor het mooi die put vol met keien geladen had om een soort rotstuintje te suggereren. Maar goed, met z’n allen was de klus zo geklaard. Ik zette de machine aan en jawel: hij doet het weer. “Kwaster, hij wast weer, hij wast echt, hoor maar, luister dan…” Jawel, de vertrouwde geluiden, brr krr even draaien…ssss ssss brr krr, heerlijk!  Niet dat ik zo dol op wassen ben, maar een machine of auto o.d. moet het wel doen natuurlijk. Dat zei Aargh ook al en gelijk heeft ze.

.

Toen kwam een man de brandblussers controleren, maar dat bleek een vergissing te zijn. De onze waren pas nagekeken en dat is al duur genoeg. Hij moest bij de buurman zijn. (Ja, die van de stenen; die zit ook in zo’n groot gebouw, maar dan in een voormalig klooster.

.

De eerste Kerstkaarten zijn al gearriveerd. Dus moeten wij nu echt beginnen aan een handgemaakte kaart. Wij doen dat vaak om en om. Kwaster heeft er een getekend, maar ik weet niet of hij al helemaal tevreden is.

.

Toen begonnen wij onze nieuwste (onechte, kunst-) Kerstboom in elkaar te zetten. Ieder jaar vind ik die echte mooi, maar toch te duur, bij nader inzien jaar op jaar. Het was nog een heel gedoe, want hij bestond uit drie delen. Eerst hadden wij het middelste deel onder, maar uiteindelijk kwam het nog goed. Wel moesten wij alle takken nog helemaal uitbuigen. Steeds als wij dachten dat we klaar waren, zagen wij weer een ineengevouwen tak. Uiteindelijk stond hij dan, nog wel kaal natuurlijk, niet echt kaal maar zonder lichtjes en vooral zonder versieringen. Koos (onze kat) vindt het helemaal NIKS. Eerst vond hij het eng, zo’n groot groen geval, dat er opeens zomaar staat en na een tijdje ontdekte hij dat het op ZIJN tafel staat, van waar hij ook zo handig in de brede vensterbank kan gaan liggen in het zonnetje. Het gemiauw en geklaag is niet van de lucht, ook vandaag niet. Ik heb er een foto van gemaakt. Hij demonstreert daarop duidelijk hoe verontwaardigd hij is en ook dat hij nog zijn uiterste best heeft gedaan om de tafel voor zichzelf te houden, te kraken. Maar nee, Koos, het moet nu even.

.

De boom is nu voorlopig opgetuigd; er komt waarschijnlijk nog wel meer bij. Als de kleinkinderen komen, kan ik toch moeilijk zeggen: “Een Kerstboom? Nee, daar doet Oma niet aan. Al die poespas en die flauwekul…..” Nee, dat kan niet als je een echte serieuze Oma wilt zijn. 

En Opa natuurlijk.

.

P.S. Wij hebben nog een heel kleintje ook, van lang geleden. En een tussenmaatje, maar ik was bang dat die toch een tikje te klein zou zijn in kinderogen dan.