Eindelijk ingelogd om hier aan te geven dat ik verder ben gaan loggen in

www.thereseaarts.wordpress.com

 
Nog even wat extra foto's van die mooie tuin, in het bijzonder voor die goeie Aarghkabouter. Hij heeft het druk met z'n eigen besognes, zodat hij niet even weg kan en daarom beloofde ik hem nog wat meer van de bloempjes en de bijtjes. Natuurlijk mag u, beste lezers ook meegenieten. Hier komen ze:

      
Alle foto's zijn gemaakt door zoon Martijn. U kunt erop klikken.

O ja, weet iemand wat voor vrucht dat is op foto 4? Foto 6 = het waslijntje van die kabouter. Een proper ventje, niet?

Hoe sommige prachtige dingen een soort geheim blijven, is mij een raadsel. Of het ligt aan mij……is heel goed mogelijk. Afgelopen zondag maakten wij een wandeling door Enkhuizen, zoon Martijn en ik. Het was mooi weer en wij bewandelden de vesting van Enkhuizen, daarna wat winkelstraten en als laatste het Wilhelminaplantsoen. Al kijkend kwamen wij opeens langs een ‘heemtuin’ –dat stond op een bordje- en daar wij die nooit gezien hadden, wilden wij wel eens een kijkje nemen. Tjonge, hoewel wij al een beetje vermoeid waren geworden, waren wij stomverbaasd. Een prachtig aangelegde heemtuin met vijvertjes, smalle paden die omhoog en omlaag liepen, overal een weelde van bloemen waar vaak nette bordjes bij stonden. Eindelijk kon ik in het echt zien wat nu precies de Grote Kattestaart was, wat De Stinkende Gouwe, de Gulden Roede (maar die kende ik al) en nog heel veel meer bloeiende planten. Enfin, wij liepen en genoten allebei volop en het was dat we al wat moe waren geworden, want anders hadden wij nog veel meer planten intensief bestudeerd. Opeens kwamen wij dit tegen. “Oh Martijn, kijk nou toch eens, o wat geweldig…..dat waslijntje, o o …”, riep ik vol bewondering. Ja, zo ben ik nu eenmaal, Een beetje kind leeft nog steeds in mij. En zo iets verwacht je toch ook niet, zegt u nu zelf? Er stonden trouwens ook nog wegwijzers met kaboutertjes erop, die de weg wezen naar het een of ander. Volgende keer, als het weer een tikje meezit, neem ik de kleinkinderen ermee naar toe, naar “Oma’s geheime prachtbosje”. Ik ben benieuwd of zij het even mooi vinden als ik.

O ja, van harte hoop ik, dat de Aarghkabouter dit stukje ook leest.

Bijna iedere zaterdag, als we thuis zijn, gaan wij naar de kringloopwinkel. Wij kunnen het gewoon niet laten, dus zal er, vrees ik, sprake zijn van een verslaving. Toch heb ik steeds het idee dat ik nuttige aankopen doe, bijvoorbeeld een mooi/leuk/grappig/'lilluk' doosje voor mijn verzameling van die handige dingen, een puzzeltje voor de kleinkinderen en/of een ander speeltje, boeken natuurlijk –jawel, het gaat goed met opruimen- en zo is er altijd wel het een of ander wat nu precies van pas komt voor weinig geld.

Vandaag kocht ik een Yorkshire terrier, een speelgoedhond dan, hè, die hadden wij nog niet en wat zal Mare of Rein zoiets harigs leuk vinden en voor mijzelf een vrolijk groengeruite blouse, die nog ouderwets lekker wijd zit –kom daar maar eens om tegenwoordig, hè dames? – en een roze T-shirt om kapot te knippen, d.w.z. er diverse dingen van te maken o.a. voor het popje van Mare, die heel dol is op de kleur roze, zoals tegenwoordig wel meer kleine meisjes, geloof ik. Maar ik, haar Oma, die rood haar heeft –nog steeds, alleen wat lichter- heb helemaal geen roze kledingstukken om te verknippen, omdat ik juist roze altijd verfoeide én het mij niet stond. Nu heb ik voor 0.50 cent een grote hoeveel roze, waar ik nog eens heel blij mee ben ook. Een verslaving hoeft dus niet altijd heel treurig te zijn, helemaal niet juist.

P.S. Misschien komt er nog een betere foto als het arme dier eens goed in model geborsteld is……..(klikklik) Hij zat geheel in plastic verpakt en alleen aan het rode strikje zagen wij dat het een Yorkshire moest zijn.

Er heerst een grote opruimwoede ten onzent. Is daar reden voor? Jazeker, wij lijden al tijden onder een zekere Janboel. Wij zagen het wel, maar deden er te weinig aan. Een aanleiding, dát heb je soms nodig en die kwam er. Kwaster kreeg n.l. een heel dik boek ten geschenke, behandelend een andere kwaster, een andere schilderende kunstenaar, en wel Dalí. Kent u hem? Een groots schilder, die een dik boek verdient, al was het wel een beetje een rare kwibus. Nu krijgt en koopt mijn Kwaster nogal eens kunstboeken, die hij met veel aandacht doorkijkt en soms leest en ze ook met liefde weer een plaatsje bij de kunstafdeling geeft. Maar dit boek, lieve lezers, is niet een beetje dik; het is op een paar uitzonderingen na het dikste boek dat we hebben. Nu stond er al het een en ander door elkaar wegens gemakzuchtig positioneren door Kwaster en hij besloot daarom eens wat vakken leeg te halen en echt serieus te gaan ordenen.

Toevalligerwijs, nou ja, je bent niet voor niks al héél lang getrouwd, was ik al met een ander boekenkastje bezig. Daar lag ook een heleboel in; er zat eigenlijk helemaal geen systeem meer in. Het puilde zelfs uit, als ik het eerlijk zal zeggen. Nou en als wij allebei boeken gaan ordenen, dan volgt er vast nog meer, denk ik. Het weer werkt ook mee. Het regent volop, dus wat let ons, nietwaar???

Nee, niet bij mij, hoor. Bij mijn hartsvriendin, nog van jaren her. Ik belde haar vanochtend/middag tegen twaalven om haar te feliciteren met haar verjaardag en zij zei onmiddellijk: “Je valt precies met je neus in de boter. Er zitten hier 20 dames………”. Ik schoot in de lach en verzocht haar dringend alle twintig dames stuk voor stuk hartelijk te feliciteren. Hahaha, ik zag het helemaal voor mij, een tekening van die geweldige (helaas wijlen) Fiep Westendorp. Twintig dames met hoedjes op keurige stoeltjes in een kringetje, met een kopje koffie of thee en allen met hun pinkjes in de lucht.  Ziet u het ook voor U?

*fluistert, want stem is weg*: “Ook dat nog, geen stem meer. Wel wil ik jullie allen heel hartelijk bedanken voor het medeleven en de goede adviezen. Het gaat al wat beter, hoewel luid mopperen nu totaal onmogelijk is. Ik ben blij dat de meeste mensen ook wel eens zo iets hebben, hoef ik mij minder een zenuwpees te voelen. Ik ga nu blij het weekend in, ga eens heerlijk niksen of alleen doen  waar ik echt zin in heb. En jullie, lieve lezers, ook een fijn weekend gewenst, liefst zonder verkoudheid en mét een zonnetje !!!

*fluistert, want stem is weg*: “Ook dat nog, geen stem meer. Wel wil ik jullie allen heel hartelijk bedanken voor het medeleven en de goede adviezen. Het gaat al wat beter, hoewel luid mopperen nu totaal onmogelijk is. Ik ben blij dat de meeste mensen ook wel eens zo iets hebben, hoef ik mij minder een zenuwpees te voelen. Ik ga nu blij het weekend in, ga eens heerlijk niksen of alleen doen  waar ik echt zin in heb. En jullie, lieve lezers, ook een fijn weekend gewenst, liefst zonder verkoudheid en mét een zonnetje !!!

……een voortdurende uitbreiding van stress? Ongemerkt gaat dat. Je probeert het allemaal bij te houden, wie er jarig is, wie een bemoedigend woord nodig heeft, wie je heel dringend moet opzoeken -want al te lang geleden-, dat je nodig moet poetsen, want er komt een hele massa hier op bezoek, dat je steeds maar probeert iemand te bellen –maar niet huis- en zo gaat dat maar door. Je doet één ding en onmiddellijk staan er weer twee dingen op het lijstje, regel je twee zaken, staan er al weer vier dingen op het program tot je gillend roept: “Ik kan het niet meer volgen, ik kan er niet meer bij…..ik houd van jullie, maar hoe brei ik dat allemaal voor mekaar?” En dat speelt zich alleen nog maar af in de familie- en vriendenkring. Dan laat ik nog even de belasting buiten beschouwing, de Ziggo-lieden i.v.m. de PC laatst, de loodgieter die naar een doorgeroeste verwarmingsbuis moet komen kijken en….help, het stapelt zich maar op. En dat wordt stress en onredelijke boosheid en kommer en kwel en een traantje en dan durf ik nog nauwelijks naar de TV te kijken, i.v.m. die gigantische rellen in zo’n toch tamelijk braaf land als Engeland –zal wel een foute indruk zijn wellicht?- en ja, wat allemaal nog meer???? Heeft u dat ook wel eens?? O o oooo en ik blijf mijn best doen, echt waar. Dat is het 'm waarschijnlijk ook. Maar ja…..

……een voortdurende uitbreiding van stress? Ongemerkt gaat dat. Je probeert het allemaal bij te houden, wie er jarig is, wie een bemoedigend woord nodig heeft, wie je heel dringend moet opzoeken -want al te lang geleden-, dat je nodig moet poetsen, want er komt een hele massa hier op bezoek, dat je steeds maar probeert iemand te bellen –maar niet huis- en zo gaat dat maar door. Je doet één ding en onmiddellijk staan er weer twee dingen op het lijstje, regel je twee zaken, staan er al weer vier dingen op het program tot je gillend roept: “Ik kan het niet meer volgen, ik kan er niet meer bij…..ik houd van jullie, maar hoe brei ik dat allemaal voor mekaar?” En dat speelt zich alleen nog maar af in de familie- en vriendenkring. Dan laat ik nog even de belasting buiten beschouwing, de Ziggo-lieden i.v.m. de PC laatst, de loodgieter die naar een doorgeroeste verwarmingsbuis moet komen kijken en….help, het stapelt zich maar op. En dat wordt stress en onredelijke boosheid en kommer en kwel en een traantje en dan durf ik nog nauwelijks naar de TV te kijken, i.v.m. die gigantische rellen in zo’n toch tamelijk braaf land als Engeland –zal wel een foute indruk zijn wellicht?- en ja, wat allemaal nog meer???? Heeft u dat ook wel eens?? O o oooo en ik blijf mijn best doen, echt waar. Dat is het 'm waarschijnlijk ook. Maar ja…..